Skupisko drzew, które jest nieco oddalone od lasu z pozoru wydaje się być całkowicie zwyczajne - jednak dopiero podczas później Pory Zielonych Liści okazuje się, że drzewa nie są takimi, do jakich przywykły koty. Zdziczały sad, który niegdyś z pewnością należał do dwunogów, jest w istocie tylko skupiskiem kilku różnych drzew owocowych - jest kilka papierówek, jest śliwa, wiśnia i parę innych roślin. Każde z nich co roku rodzi owoce, które przyciągają w to miejsce okoliczną zwierzynę, ale też i drapieżniki.

Czarny Ogon to płytki, maksymalnie sięgający brzucha strumień, który ciągnie się od dalekich ziem niczyich, tworzy południową granicę Klanu Cienia i Klanu Wichru, by ostatecznie wpaść do sporych rozmiarów jeziora, które gęsto porośnięte jest trzcinami, a przez to - niemalże niewidoczne dla tych, którzy się przez nie nie przedarli. Sam strumień ma dno dość grząskie, ziemiste, co nadaje wodzie ciemnego koloru - stąd też nazwa. Brzegi Czarnego Ogona są wysokie, a pokonanie go jest jedynie kwestią jednego długiego skoku.
Część wschodnia, która przypadła Klanowi Wichru, jest bardziej sucha od części zachodniej na terenach Klanu Cienia. Brzeg jest stały, porośnięty trawą i inną roślinnością.