T'ening M'oźnej Łapy

[Głogowy Cień]

Ta. Żadnej gawiedzi. Tylko setki trupów, które podobno gapiły się bardzo intensywnie na łapy każdego żyjącego kota ze Srebrnej Skórki, bo nie mają nic lepszego do roboty niż to. Spiął grzbiet i wygiął go w łuk, przeciągając się nieznacznie, po czym spokojnie przeniósł spojrzenie jasnożółtych ślepi na Czerwony Mak. Jego do tej pory lekko uniesione brwi teraz uniosły się jeszcze wyżej niemalże wjeżdżając mu pomiędzy uszy, a kąciki jego warg drgnęły w równie rozbawionym uśmiechu. To nie było do końca to, czego się spodziewał, toteż Czerwony Mak zaskoczyła go, a on jeszcze nie do końca wiedział, czy to było dobre, czy też niekoniecznie. Wstał więc z wolna przymykając ślepia i otrząsnął sierść w dość leniwy sposób. Nie spieszyło mu się nigdzie. Zerknął równie niespiesznie na Mroźną Łapę, by zobaczyć co on o tym myśli, ale ten wydawał mu się być entuzjastycznie nastawiony do absolutnie wszystkiego, jak tylko pierwszy szok mu mija. Zauważywszy już, że od kiedy się tu pojawił to do niego należał pierwszy krok zaszurał łapami, wciąż patrząc na popielatą spod na wpół przymrużonych powiek. Zachowywał się jak mucha w smole, prawdopodobnie prowokując wojowniczkę tym, jak irytująco powolne były jego ruchy. Nagle szarpnął się jednak w bok, uderzył łapami o podłoże i odbił się, by uderzyć łapami w bok Czerwonego Maku i przy odrobinie szczęścia pchnąć ją w stronę Mroźnej Łapy. Oby tylko tamten domyślił się, co powinien zrobić.