Trening Księżycowej Łapy

[Księżycowy Pył]

Na szczęście dla Ksieżycowej Łapy, sporo ziół miało dość charakterystyczne cechy, dzięki którym łatwo było je rozróżnić, jak już raz się zapamiętało. Mimo to musiała się skupić, i jak zwykle powtórzyła to, co usłyszała na temat medykamentu, którym tym razem był żarnowiec. Poruszyła jednym z niedużych uszu, kiedy kocur zaczął mówić o roślinach rosnących tylko na terenach dwunogów. Zmarszczyła lekko czoło, starając się skoncentrować na słuchaniu, na szczęście w lecznicy nie było zbyt dużo elementów rozpraszających, może prócz lekkiego bólu głowy, gdy czas trwania nauki przewyższał poziom koncentracji terminatorki medyka, która na dodatek zmuszona była siedzieć bezczynnie w miejscu. Choć do tego akurat zaczynała się przyzwyczajać, podobnie jak do spania w ciągu dnia, gdy nie było nic, co mogłaby zrobić; nie wspominając o tym, że chodzenie po klanowych terenach mimo wszystko było całkiem rozpraszające, bo tam się działo dużo więcej. W składziku za to była tylko ona i Łososiowa Łuska. Nawet gwar obozu był tutaj mocno przytłumiony, o ile w ogóle było coś słychać.
Księżyc nie uśmiechała się opcja chodzenia po zioła na tereny dwunogów, ale w takim razie, jak powiedział medyk, musiała dopilnować, aby nikt nie zachorował na ten czarny kaszel. Chciała zapytać o choroby, które kocur wymienił, ale postanowiła na razie milczeć. Nie chciała mieszać informacji, chociaż paliła ją ciekawość. Na wszystko przyjdzie czas, a przynajmniej tak sobie powtarzała, aż do skutku. W chwilach przerwy, którą otrzymywała, powtarzała po cichu tyle ile udało jej się zapamiętać ze słów buro-białego kota. Gdy przestał mówić, a ona już powtórzyła informacje na temat psianki, po prostu milczała, patrząc się prosto w miedziane ślepia syna Pierzastego Serca. Jasny sygnał, że nie miała żadnych pytań. Raczej nie zamierzała wychodzić poza tereny Klanu Rzeki, ale stwierdziła, że mimo wszystko lepiej zapamiętać te trzy medykamenty.