Jeśli chodzi o posturę, kotka zdecydowanie wdała się w ojczulka. Szczupła sylwetka nie wróży jej raczej kariery zapaśnika, ale za to długie łapy pozwalają mieć nadzieję na to, że Wróbel będzie kiedyś dobrą łowczynią. Jeśli zaś chodzi o futerko, widać tu wyraźnie geny mamusi. Z tą różnicą, że bury kolor córeczki jakoś ładniej się prezentuje. Może to wina nieco bardziej szarego odcienia, albo równiejszego białego paska na brzuchu? Poza tym mała kulka ma futro zdecydowanie od rodziców dłuższe, pewnie odziedziczyła je po jakimś długowłosym dziadku. Obrazu dopełniają prążki o kształcie klasycznym oraz wielkie, niebieskie na razie oczy
Czy dwu księżycowe kocie może mieć wyróżniający je charakter? Zapewne matula Wróbelki jest zdania, że nie. A przynajmniej mała kotka ma takie wrażenie. Zresztą sama jakoś nigdy nie zdawała się bardzo wyróżniać. Ot, jeden z kociaków. Mały, szary wróbelek, nigdy nie wychodzący przed szereg, nigdy nie starający się wyróżnić, nie wrzeszczący, nie ganiający po całym obozie, nic nie psujący i niewpadający na starsze koty. Do tego dość nieśmiały choć, trzeba przyznać, ciekawski. Ale co komu po ciekawości, jeśli boi się szukać odpowiedzi na kłębiące się w łebku pytania? Tak, nie jest to najodważniejszy kot. Woli żyć w cieniu, już i tak zdążyła się do tego przyzwyczaić. Zawsze była, jest i prawdopodobnie będzie jedną z wielu podobnych sobie kociąt. A przynajmniej tak jej się wydaje.
