Trening Zaśnieżonej Łapy

[Sokoli Cień]

Wyszli. Sokół wciąż był zły i podminowany, nie podobało mu się to wszystko, bo teraz doskonale wiedział, że Gąska wcale taka święta nie była, a na dokładkę mieliła ozorem aż miło, opowiadając jakieś dyrdymały. Znał ją bardzo krótko, ale jawiła mu się jako nie do końca szczera jednostka, a już na pewno bardzo, ale to bardzo dziecinna, tak samo zresztą, jak jej siostra, która bez dwóch zdań potrzebowała czasu, żeby dorosnąć i zrozumieć, że pchanie łap w pułapki jest tak samo mądre, jak wsadzanie nosa w paszczę borsuka. Pierwsze, czego musiał nauczyć swoją terminatorkę, to z całą pewnością panowanie nad emocjami i panowanie nad własnym językiem, ze względu na co uznał, że musi zacząć od siebie, inaczej bowiem nigdy nie osiągnie tego, do czego dążyli. Zatrzymali się zatem po wyjściu z obozu, w Kolczastych Krzewach, gdzie kocur wbił szpony w jedną z gałęzi i wściekle ją rozszarpał jednocześnie informując Zaśnieżoną, że jeśli nie radzi sobie z gniewem, to jest to jeden z najbezpieczniejszych i najspokojniejszych sposobów na rozładowanie emocji. Mogła jeszcze iść zapolować, ale ponieważ na razie nie wiedziała, jak ma to zrobić, nie było takiej opcji.
- Idziemy – zarządził kocur kierując się prędko ku przejściu, które prowadziło ich ku Świszczącym Trawom. – Zmarnowaliśmy jeden dzień, więc teraz słucham, wszystko co wiesz o rangach, Kodeksie Klanie. Pokażę ci najbliższą okolicę obozu i nauczę walczyć, skoro masz taką gorącą krew – zakomunikował jeszcze, by wiedziała, na co właściwie się teraz porywają. Nie wydawał się być już zagniewany, ale mimo wszystko szumiało mu jeszcze w uszach i miał wielką ochotę trzepnąć Zaśnieżoną i jej siostrę za to, jak postąpiły. Koniec. Musiały dorosnąć, jeśli chciały dobra Klanu.