Trening Zaśnieżonej Łapy

[Zaśnieżona Ścieżka]

Ześlizgując się z grzbietu mojego mentora zaczęłam brać głębokie oddechy,aby złapać jak najwięcej powietrza, przymykając załzawione oczy przez zmęczenie, a może i nawet przez pyłki, które dostały się do moich oczu. Ten atak naprawdę zabrał mi wiele sił, ale cieszyłam się, że mi wyszedł. Wreszcie zrobiłam coś poprawnie! Upadając na ziemię, wstałam chwiejnie, próbując ustać na swoich lekko spiętych, przez nierozciąganie się, mięśniach, podnosząc wysoko łeb, na którym wymalowany był ponownie uśmiech od ucha do ucha. Ten trening jest super! Nie mogę się doczekać aż poznam coraz to więcej rzeczy, które przydadzą mi się, gdy już będę wojowniczką! A na pewno nie mogę się doczekać momentu, w którym nastąpi starcie z jakimś innym terminatorem. Będę starała się jak najlepiej wypaść. W końcu to byłaby porażka, gdybym przegrała z wyraźnie słabszym ode mnie, prawda?
- Gardło? - zapytałam, wpatrując się w jego ciemną sierść. Mama zawsze mi powtarzała, że podczas zabawy z moim rodzeństwem mam uważać na tą część ciała, ponieważ mogę zrobić im krzywdę, ale jako maleńki kociak nie za bardzo rozumiałam dlaczego, przecież ja nigdy bym im krzywdy nie zrobiła. Teraz, gdy byłam trochę zmęczona, czułam w tym miejscu wyraźne pulsowanie. Nie mam pojęcia, co to mogło być, ale pomyślałam, że skoro się rusza to musi być bardzo ważne, a skoro łatwo to miejsce zakryć brodą, dociskając ją do piersi to na pewno trzeba na nie uważać.
Kiwnęłam głową na znak zrozumienia przekazanej mi wiadomości. Wycieczka do naszej granicy? Świetnie!