Samotna włóczęga i rozpaczliwe poszukiwanie drogi do domu miało dla niego dość opłakane skutki. Miękkie futerko, idealnie przylegające do ciała stało się zmierzwione, wypłowiałe i mocno zakurzone: brudna biel wyraźnie zszarzała, a rudawe przebarwienia na mordce, łapach, grzbiecie i ogonie zmatowiały. W żywych, błyszczących oczach zagościło zmartwienie, choć gdzieś w głębi przeplecione determinacją. Dość mocno schudł przez co pyzata mordka nieco się zapadła na policzkach, ale wciąż nie można by go nazwać chudym.
Włóczęga odcisnęła na nim piętno- stał się nieco bardziej skryty i jeszcze bardziej wypłoszony. Jego pewność siebie została mocno poturbowana- obwinia siebie i swoją głupotę za to co się wydarzyło. Jest zrozpaczony tym, że opuścił klan, swoją rodzinę, a przede wszystkim Plamkę bez słowa. Panicznie boi się, że nigdy nie zostanie mu to wybaczone, ale jest gotów ponieść konsekwencje swojej bezmyślności, dlatego jest zdeterminowany aby odnaleźć drogę do domu.
Mając zderzenie z często okrutną rzeczywistością, wyraźnie podupadł na zdrowiu psychicznym- choć ci, którzy go znają, gdzieś w głębi tych zbolałych oczu, wyraźnie mogą dostrzec cień dawnego Żółcia. Kto wie... może nie wszystko stracone?
![[Obrazek: 5oC7a0h.png]](https://i.imgur.com/5oC7a0h.png)