Trening Deszczowej Łapy

[Jastrzębi Szpon]

Uważnie słuchała Deszczowej Łapy, z radością odkrywając, iż nie będzie musiała samodzielnie wałkować mu tej wiedzy. Jego słowa były zaskakująco dokładne i mądre, nie miała im nic do zarzucenia. Nie przerywała mu ani przez chwilę, pozwalając na wdechy, chwile przerwy, na przemyślenie. Dopiero na końcu zamruczała z aprobatą, na chwilę unosząc ogon wyżej.
- Doskonale - pochwaliła niebieskiego ze specyficznym dla siebie, ostrym błyskiem w oliwkowych ślepiach - Dodatkowo zastępcą może zostać kot, który wytrenował przynajmniej jednego terminatora. Zastępca musi zostać wyznaczony nim księżyc dojdzie do szczytu nieba, a słowo przywódcy jest prawem - spojrzała w stronę kocura z tajemniczym wyrazem pyska - Tym samym mamy za sobą już kilka punktów kodeksu. Prawie połowę - oznajmiła spokojnie. Syn Brudnego Kamienia ledwie zaczął, a już był daleko na przedzie. Fakt, że przykładał się do nauki przez ostatnie sześć księżyców właśnie wychodził na wierzch w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Wiele kotów przeraża się faktem klanowych zasad, bo jest ich dużo, są trudne do przyswojenia, męczące, a jakże nużące! Niczym obserwowanie rosnącej trawy! Błąd. Ona sama niegdyś narzekała na teorię, lecz w rzeczywistości znaczną jej część znała od maleńkości. Kwestii "ile księżyców musi mieć kocię, by zostać terminatorem" i to samo z terminatorem na wojownika nie poruszała - sądziła, że Deszczowa Łapa wie o tym doskonale.
Tym samym doszli na Koci Grzbiet.
- To jest Koci Grzbiet. Tutaj będziemy trenować, choć postaram się umilać Ci czas i zmieniać otoczenie. Wiem, że gapienie się na ten pagórek każdego dnia bywa żmudne - westchnęła lekko, zawieszając na chwilę spojrzenie na terminatorze - Zapamiętałeś drogę? - wolała się upewnić, żeby później nie mieli problemów ze spotykaniem się w tym miejscu. Nie miała zamiaru codziennie przychodzić po Deszczową Łapę. Kocur był duży, za kilka księżyców prawie dorosły - sam doskonale sobie poradzi z przemierzeniem tej odległości. Przynajmniej powinien.