Trening Deszczowej Łapy

[Deszczowa Łapa..]

Odetchnął, gdy okazało się, że jednak niczego nie zepsuł. Dobrze, że nie musiał powiedzieć, czym różni się polowanie na gryzonie od polowania na ptaki. Nie pamiętał taktyk, a Jastrzębi Szpon zniknęła szybciej niż zdążył zapytać. Tylko czy na pewno chciał to zrobić? Nie chciał się ośmieszać albo zdenerwować kotkę, że nie pamiętał już to, czego go uczyła, gdy był młodszy. Teraz i tak będzie musiał w praktyce sprawdzić co się uda, a co nie. Szaro-beżowa kotka zniknęła w zaroślach, nim Deszczowa Łapa zdążył się zgodzić, bo jaki miał inny wybór?
Poczuł się nieswojo, gdy został sam. Pierwszy raz znajdował się poza obozem całkowicie sam. Rozejrzał się, starając dojrzeć kotkę, ta jednak jak gdyby rozpłynęła się w powietrzu. Położył na chwilę po sobie uszy, gdy zdał sobie sprawę, ile radości czerpie z samego rozmawiania z Jastrzębim Szponem. Niebieski ogon przeciął powietrze. Dość. Im szybciej zapoluje, tym szybciej będzie mógł ponownie zobaczyć mistrzynię. Deszczowa Łapa otworzył pysk i zaczął wietrzyć. Gdy ponownie zlokalizował skąd wieje wiatr, postawił uszy, ugiął łapy, obniżając ciało do momentu, gdy brzuch był nad ziemią, ale nie szurał. Obniżył też niesforny ogon. Zawsze go zdradzał, tym razem musiał go porządnie pilnować. Ruszył, pod wiatr, gdy przypomniał sobie, że nie powinien tak tupać. Przeniósł ciężar ciała na tylne łapy, a przednie kończyny miękko postawił przed sobą. Skradał się powoli, bardziej płynąc, niż idąc i wietrzył, chcąc znaleźć coś godnego przyniesienia do obozu. Uważał by jego największy sprzymierzeniec - wiatr - wciąż wiał w pysk niebieskiego, niosąc zapachy.