Trening Deszczowej Łapy

[Deszczowa Łapa..]

Zmiana terenów odpowiadała Deszczowej Łapie, tak samo, jak zachodzące słońce i wkradające się ciemności. Jego ciemna sierść zaczynała zlewać się z otoczeniem, w lepszy sposób maskując obecność kota. Terminator miał wrażenie, że jego mistrzyni specjalnie wybrała taką porę, by było mu łatwiej. Wkrótce jednak zrozumiał, że ciemności nie oznaczały łatwiejszych polowań, gdyż wszystko zaczynało wyglądać inaczej. Choć wzrok przyzwyczajał się stopniowo do braku światła, zdecydowanie trudniej było cokolwiek zauważyć. Na szczęście w tym przypadku słuch go nie zawiódł.
Dziwny krzyk nieostrożnej zwierzyny miał być tym, ktory zgubił ofiarę - przynajmniej według Deszcza. Jego przyszłą ofiarę. Skupił się na dźwiękach, które zaczęły się oddalać. Nie tym razem. Tym, ani żadnym innym. Niebieski kocur zaczął podążać za dźwiękiem, starając się przestrzegać wszystkich zasad postawy myśliwskiej. Najtrudniejszym było chodzenie pod wiatr i utrzymanie brzucha tuż nad ziemią, jednak przy dużej dozie skupienia Deszczowa Łapa pilnował obydwu rzeczy. Skradał się w stronę, z którego przybywał dźwięk. Ogon przy ziemi, ciężar ciała na tylnych łapach, by nie ostrzec ofiary tak, jak ona wrzeszczała o swoim położeniu. Dobrze, że był w miarę daleko od granicy. Ciężko byłoby mu teraz zauważyć, gdzie jest.