Trening Deszczowej Łapy

[Deszczowa Łapa..]

Kocur przyczaił się na gałęzi, na którą wskoczył. Starał się uspokoić serce, które łomotało mu w piersi. Znowu miał ten sam problem - celność. Przy sparingu z Wschodzącą Łapą także nie mógł dosięgnąć kota. Powtarzał sobie wtedy, że praktyka czyni mistrzem, nic się nie stało i wszystkie stare hasła, które mogłyby mu dodać otuchy. Przez chwilę ucieszył się, że nikt nie widzi, jak zmarnował okazję na pyszny poczęstunek, choćby dla Mysiego Kroku czy Ognistopręgiej. Zaraz potem jednak wąsy mu opadły, gdy przypomniał sobie, że nie jest sam w tym lesie i Jastrzębi Szpon zapewne gdzieś tam się czai w ciemnościach. Kuśtykającą mysz o wiele łatwiej było złapać, niż zwierzynę w lesie i Deszczowa Łapa właśnie się dowiadywał na własnej skórze prawdziwości uwagi kotki, co do braku jego umiejętności i doświadczenia.
Postanowił się nie zniechęcać. Niska gałąź dawała mu odrobinę przewagi, gdyż widział więcej terenu. Minus? Deszczową Łapę także było widać. Miał nadzieję, że jego niebieskie futro pozwala mu się zlać w ciemnościach. Wypatrywanie ofiar przy braku światła należało do większych wyzwań w dotychczasowym życiu kocura. Postanowił, że pójdzie pod wiatr, licząc na to, że wyczuje w końcu coś, co potem uda mu się zabić i przynieść do obozu.
Postarał się jak najciszej zeskoczyć z drzewa, po czym ponownie przyjął pozę łowiecką. Odczekał chwilę, by zacząć iść przed siebie. Łapa za łapą, z ognem i brzuchem tuż nad ziemią. Starał się ruszać dosyć powoli, przy okazji nasłuchując lub, rzadziej, rozglądając. Nie ukrywał się już za żadnymi krzakami. Liczyły się teraz tylko jego zmysly, bezszelestność dzięki ciężarowi ciała na tylnych łapach i brak wchodzenia w ewnetualne światło księżyca, który zapewne w końcu postanowi wyjść, by podjąć próbę zdradzania lokalizacji rzecznego terminatora.

EDIT: Dodane, że w ogóle zszedł z drzewa xP.