Trening Deszczowej Łapy

[Deszczowa Łapa..]

Idąc przez las, z duszą na ramieniu i biciem serca, które doprowadzało go do szału. Krzyki bażanta i hałas, którego oboje narobili, gdy kocur chciał pozbawić życia ptaka skutecznie zniweczyły plany kocura na polowanie w tej części gąszczu. Głupio, ale co zrobić. Przyszedł czas na zmianę rewiru. Deszcz rozważył swoje możliwości rozglądając się. Pierwszym co zobaczył była otwarta przestrzeń. Terminator szybko ocenił, że wyglądała zbyt zdradziecko o tej późnej porze. Ciężko mu będzie cokolwiek dostrzec, a jeszcze ciężej ukryć. Deszczowa Łapa niezbyt garnął się do pójścia tam.
Jak na rzeczniaka przystało, szczególnie sobie upodobał każdy szum wody i przyjmował go za dobrą monetę. Tak było i tym razem. Pluskanie, które dochodziło z lewej stroony dodało mu otuchy. Może tam coś znajdzie. Nie marzył o rybach - nie umiał ich łowić. Dodatkowo noc stawała się coraz zimniejsza i terminator nie miał ochoty zanurzać żadnej kończyny w wodzie, a co dopiero do niej wchodzić. Nie chciał też na własną łapę próbować nauczyć się polować w wodzie, bo ryzykowanie bez Jastrzębiego Szponu u boku, nawet, jeśli była w pobliżu, byłoby (delikatnie mówiąc) nierozważne z jego strony. Lubił swoje życie na tyle, że skierował kroki w kierunku brzegu strumienia, jednak z planem by do wody nie wchodzić. Po drodze uważnie rozglądał się na boki, wypatrując jakiś ruchu.
Skrócenie dystansu zajęło mu chwilę, ale był całkiem zadowolony z efektu. Przynajmniej nie usłyszal zbyt wielkich hałasów spod swoich łap. Przystanął i zaczął nasłuchiwać, starając się stłumić dźwięk pulsującej krwi w uszach. Znów czuł powiew wiatru, który zmierzał w jego stronę. Może tym razem się uda?