Trening Deszczowej Łapy

[Deszczowa Łapa..]

Przyczajony nad brzegiem strumienia Deszczowa Łapa dostrzegł swoją ofiarę. Być może ta skończy jako przekąska dla kotów Klanu Rzeki, jeśli tylko tym razem niebieski kocur nie popełni jakiegoś okropnego błędu. Podziękował w duchu wodzie, za to, że wsparła go w jego łowach. Zapach piszczka mieszał się z wilgocią, pobudzając zmysły terminatora.
Pomimo szumu wody kot zadbał o to, by jego oddech stał się płytki, jak najmniej słyszalny. Udając szary, nieruchomy kamień wyczekiwał aż mysz oddali się od swojej dziury w ziemi i zacznie gasić swoje pragnienie. Gdy w końcu tak się stało skoczył wprost na nią, w tym samym momencie wysuwając pazury. Prawą, tylną łapą stanął na wejściu do norki, aby ofiara nie mogła schronić się w swoim domu. Przednimi łapami siągnął po mysz, starając się ją zahaczyć pazurami i przydusić, by zaraz potem zębami przegryźć kręgi - tak, jak już raz to zrobił pod czujnym okiem nauczycielki, wtedy jeszcze Czereśniowego Węża. Wszystko to miało przebiec bardzo cicho, zamaskowane szumem wody.
Deszczowa Łapa nie chciał powtórzyć błędu, jaki zaliczył z bażantem.