Miękkie Podnóże

[Pręgowany Grzbiet]

Denerwować? Wątpliwe, aby Tęcza poczuła cokolwiek, co można by określić takim słowem. Zazwyczaj tkwiła w dziwnym marazmie, jeśli odczuwała jakikolwiek nastrój, to zazwyczaj gdzieś hen, hen, daleko, w głębi jej jestestwa, gdzie skrywało się jedno wielkie niezrozumienie okryte gęstym płaszczem tego, co sama Tęcza określiłaby słowem "mgła". Biała, poruszająca się, zagłuszająca wszystko, co chciało się wydostać i do niej, i na zewnątrz. O ile do Pręgowanej czasem część tego niezrozumienia docierała, o tyle do powłoki, która okrywała wszystko, do jej własnego ciała... nie docierało nic. Nigdy. Głos zawsze miała martwy i pozbawiony intonacji, jej ciało - a zwłaszcza oczy - również zdawały się być pozbawione jakichkolwiek oznak życia.
- Dlaczego - krótkie pytanie, na końcu którego powinien znajdować się znak zapytania. Powinien, jednakże nigdy się tam nie znalazł - jak zawsze. Dla Tęczy nie miało to żadnego znaczenia. Co prawda nie raz usłyszała, że wysławia się raczej dziwnie, jednakże nigdy się tym faktem nie przejęła, ba, nie rozumiała tego stwierdzenia i zazwyczaj raczej szybko o nim zapominała.
Widząc, jak tamta się wycofuje, niesamowicie ślamazarnie przebrnęła kilka kroków dzielących ją od granicy i usiadła po swojej części, gotowa "przeganiać" tamtą w razie potrzeby. Oczywiście... bez większego pośpiechu. Festina lente.