Trening Deszczowej Łapy

[Jastrzębi Szpon]

Niespodziewajka.
Jastrzębica mogła zostawić zębate potwory samym sobie, czy raczej biednemu obozowi, by wyruszyć na rozprostowanie kości. Na widok Deszcza wyciągnęła się i podniosła z posadzki, by po chwili wcisnąć swój nos w jego czoło i potajemnie zaciągnąć się jego zapachem.
- Dziś na Kocim Grzbiecie - uśmiechnęła się dumnie i wyszła z Burzowych Skałek, kierując się z kocurem w stronę wyjścia z obozu. Szturchnęła już Sówkę o to, by wypożyczyła jej na dzisiaj Wschodzącą Łapę, dlatego też w drodze na obszar treningowy omówią sobie co nieco teorii, a na miejscu od razu zaczną z kopyta z praktyką.
- Znasz już jakieś konkrety na temat walki, czy jeszcze nikt Ci nic nie mówił? - ot, przecież nawet jego rudy brat mógł powiedzieć to i owo, ewentualnie Ciemniejące Niebo przy lepszym humorze. Kiedyś. Teraz jej ojciec z trudem tolerował obecność Deszcza, choć wyraźnie jej powiedział, że syn Brudnego Kamienia musi zajmować się kociętami, skoro rzekomo są jego. Cóż. Teraz naprawdę są. Trochę takie adopcyjne, ale przecież wychowane od osesków w takim przekonaniu będą w nie wierzyć.