Mistrz: Kukułczy Puch z depresso
Płeć: kocur
Matka: Mysi Krok
Ojciec: Bukowa Kora
Łaciaty, cóż, dalej jest łaciaty i co do tego nie ma żadnych wątpliwości. Wciąż futro ma krótkowłose, czarne, z białymi znaczeniami na klatce piersiowej, przednich łapach i brzuchu, które zazwyczaj jest w terminatorskim nieładzie... zaraz, zaraz, terminatorskim? A i owszem, a kiedy to Borsuk już niedługo stać się miał Borsuczą Łapą to jego ciało postanowiło, że nagle sobie mocno urośnie, a skończyło się na tym, że z małej pociesznej kuleczki zrobiła się spora pocieszna kuleczka, która wzrostem może i nie grzeszy, ale jest już wielkości swoich rówieśników, a już po kilku treningach stracił sporo tłuszczu, który nagromadził sobie podczas leżącego trybu życia jako kocię. Urósł sobie proporcjonalnie, a oczy wybarwiły się już na kolor żółty.
Co się stało z tym uroczym kocięciem, hmm? Dawne wydarzenia zmieniły jego strach przed wszystkimi i wszystkim w determinację i niemałą ambicję. Chce zostać najlepszym terminatorem, a następnie wojownikiem, by dokopać siostrze. Jest święcie przekonany i uprzedzony, że Klan Rzeki jest najlepszy, a wszystkie inne nie mogą się mu równać, a także chętnie spotkałby na żywo pieszczocha i nie byłoby to zbyt miłe spotkanie. Stał się mocno energiczny, niczym po taurynie, aczkolwiek nadal kocha swoją rodzinę i bliższych znajomych. Poprzez wychowanie ojca jest w stanie oddać życie za Klan i przegonić każdego, kto kiedykolwiek będzie szerzył swoje cielsko w obrębie granicy Klanu Rzeki.
Kiełek [nkt] Śnieg [kw]
Jego działania nie poszły na nic. Posuwając się do przodu po leśnym podszyciu tak cicho i niezauważenie jak tylko potrafił. A wyglądało na to, że umiał całkiem nieźle, bo wkrótce zobaczył wróbelka. Widział tego ptaszka niekiedy na drzewach, czasem na stosie zwierzyny. Słowo klucz - ptaszka. Ptak zobaczy. Spriorytetyzował w tym momencie poruszanie się w miejscach... niecodziennych, tyłem do ptaka, żeby tylko go nie zobaczył. W pozycji "ugięte łapy, ogon, tułów i głowa w prostej linii, brzuch nie dotyka ziemi" posuwał się do, chyba, nic nie podejrzewającego wróbla. Nie mógł zaatakować za szybko, ale też i nie za późno. Gdy był już blisko, wydedukował, że to już ten moment. Zgiął się i wybił do przodu z wysuniętymi pazurami prosto na niego z zamiarem zakończenia jego fruwającego żywota.
