Samotny Kamień

[Miętowy Pąk]

Jej słowa chyba spotkały się z brakiem wątpliwości, gdyż kocur wyraźnie się rozluźnił, a później usiadł. Cóż, kto jak kto, ale on pewnie wiedział, a przynajmniej się domyślał, że kotka pierwsza nie zaatakuje. Nie miała powodu do tego, poza tym pewnie była słabsza. No i wyraźnie była niższa, chociaż Wicher słynął z najwyższych kotów w lesie. Cóż, wyjątki potwierdzają regułę, nieprawdaż?
Również usiadła, wciąż zachowując czujność. Wolałaby stać, jednak mogłoby to zostać odebrane źle, czego nie chciała. Jak zwykle ona, naśladując ruchy rzeczniaka, owinęła swój puszysty ogon wokół swoich łap. Ona przynajmniej miała się czym grzać.
- Zwierzyny nie brakuje. - zaczęła ostrożnie. Wiadomo, Pora Nagich Drzew nie była litościwa, jednak wystarczało pożywienia dla wszystkich. - Jak się wie, jak polować, to nie jest takie trudne. - dodała. To nie była kąśliwa uwaga, jednak zwykła informacja, wypowiedziana neutralnym tonem. Przecież Mięta uczyła się polować na otwartym terenie, a nie w lesie. Kilka utrudnień jeszcze nie jest powodem, dla którego klan miałby głodować. - A u was jak? W taką pogodę naprawdę łowicie też ryby? - zapytała. Ciekawość oczywiście wypłynęła na wierzch i szylkretka wyrzuciła z siebie to pytanie, zanim zdołała ugryźć się w język. Właściwie jej pytanie powinno brzmieć, czy naprawdę są zdolni do wkładania czegokolwiek z części ich ciał do tej lodowatej wody? Bo nawet nie chciała myśleć, że w taką pogodę pływali. Ona miała dość śniegu samego w sobie, a kiedy myślała, o płynącej wodzie, dreszcze mimowolnie przelatywały jej wzdłuż kręgosłupa.
Kiwnęła delikatnie głową, słysząc imię terminatora. Deszczowa Łapa. Faktycznie, jego futerko było szare jak deszczowe chmury.
- Miętowa Łapa. - przedstawiła się również, nawet nie myśląc o tym, że to jeszcze terminatorskie imię. Przecież to nie powinien być problem, jakiej są rangi, póki nie trwa żaden konflikt, prawda?