Aronia jest kocurkiem o standardowych rozmiarach jeśli mowa o jego wzroście. To przeciętny gość o przeciętnej długości łap na których nie zbyt pewnie chodzi po obozie. Maluch lubi dużo jeść, a za to zawsze są konsekwencje, posiada duży brzuszek z znaczną ilością zapasów na Porę Nagich Drzew, bo chociaż już się kończy, to kto wie czy przypadkiem nie będzie tego wszystkiego potrzebować. Samo jego futro mu nie pomaga, ponieważ ono jest długie, co sprawia iż wygląda niczym ciemna i tłusta kluska. Skoro już mowa o kolorze, to pasuje zagłębić w tym temacie. Posiada czarny dymny umaszczenie, co sprawia, że jego niebiesko-szare ślepia się wyznaczają niczym jego własne futerko na białym śniegu.
Syn Iglastego Grzbietu jest niemniej lękliwy do swego otoczenia, boi się własnego cienia. Woli się nie pokazywać poza żłobkiem i trzymać się w pobliżu Jaskółczego Głosu czy jakiejś innej matki którą by znał. Aronia lubi małe pomieszczenia, takie, gdzie tylko on się zmieści i mało kto jeszcze, lecz to nie oznacza, że nie lubi towarzystwa, wręcz przeciwnie, chciałby poznać innych, lecz jego lęk przed innymi pozbawia go jego nadziei aby mieć dużo przyjaciół i znajomych, nie tylko w jego wieku, tylko nawet i z tych starszych!
Mógłbym dołączyć?
A woman held my shield and through the battle we did wrong,
A man who taught me wisdom through the static we recall
