Trening Wroniej Łapy

[Malinowy Nos]

Wrona podchodził ostrożnie do kopca i słusznie - kto wie co może z niego wyskoczyć. Prawdopodobnie kret, jak sama nazwa wskazuje. Znalazł się nad kupką ziemi, która nie stawiła oporu i nie zaczęła uciekać, zupełnie nieprzejęta czającym się na nią łowcą. Co było odświeżającą odmianą, jaka szkoda tylko, że nie byli w stanie najeść się kopcem ziemi. Wszystko byłoby z pewnością o wiele łatwiejsze! Ale wystarczy tego. Wróćmy do polowania. Wronie przyszło trochę posiedzieć nad kopcem, wpatrując się w niego jak sroka w gnat, aż nagle... ziemia poruszyła się. Trochę nieśmiało, a potem jeszcze raz, zapadając się z lekka, a oczom młodego łowcy ukazał się wąski ryjek kreta. Niedługo dane mu jednak było nacieszyć się widokiem - o ile można mówić o cieszeniu się, krety nie są szczególnie urodziwe - bo czarny kopacz wydał z siebie coś na kształt pisku i wykonał gwałtowny ruch, próbując się zakopać z powrotem. Chyba nie spodobało mu się, że ma gościa na progu. Jeśli Wronia Łapa chciał upolować większą sztukę zwierzyny - musiał się śpieszyć.