Trening Byczej Łapy

[Bycza Łapa.]

– Żadnych... mniej krwawych opcji? Żadnych???? – zapytał z niedowierzaniem, jednocześnie marszcząc pysk. Ale jak to NIE DAŁO SIĘ? MUSIAŁO się dać wygrać z taką bestią tak, aby nikt nie umarł albo nie został trwałym kaleką. Jeśli nikt dotąd nie znalazł sposobu, to on, Bycza Łapa, kiedyś taki wymyśli! Jak już będzie takim SILNYM WOJOWNIKIEM! Miał nadzieję, że ciotka, chociaż wydawała się go obawiać (a przynajmniej on miał takie wrażenie), podoła temu wyzwaniu. W przeciwnym razie kremowy musiałby się pofatygować do Czerwii, zgłaszać reklamację.
– No to dobrze! – podsumował, z pewną ulgą przyjmując, że cokolwiek to się z rudą działo, już wracała do siebie. No i tak miało być! Może i ON będzie pracował NAD NIĄ, hę? Żeby nie była taka... strachliwa??? – A jakbym walczył z drapieżnikiem i zaczął się drzeć, to przestraszę go czy nie? – przyszło mu nagle do głowy, uznając to za bardzo ważną kwestię.
Gdy jego łapa dosięgnęła celu, poczuł dzikie zadowolenie! Trafił! To musiało zaboleć! Wprawdzie samo robienie krzywdy ciotce, jeśli to w ogóle była jakaś krzywda, go nie cieszyło – bardziej chodziło o fakt, że POTRAFIŁ, gdyby chciał. Haha! Wprawdzie początkowa radość szybko minęła, bo kremowy również oberwał. Zachwiał się, próbując odzyskać równowagę, a ponieważ walka dopiero się rozkręcała, podjął decyzję; spróbował odepchnąć się łapami tak, aby bokiem naprzeć na wojowniczkę i ją przewrócić, samemu nie upadając.