Trening Byczej Łapy

[Bycza Łapa.]

– Ta, jasne – odburknął jedynie, ale szeroki uśmiech stanowił wskazówkę, że taki obrót spraw bardzo mu się podobał. Wyzwanie? No i super! Jeśli poziom trudności wzrośnie, to będzie większa satysfakcja, kiedy już ten pojedynek wygra!
– Na Śpiącym Kocie – odpowiedział od razu. Nie był już małym kociakiem, da sobie radę i sam trafi na odpowiednie miejsce! Mimo zmęczenia wyprostował się jak struna, bardzo zadowolony z przebiegu dzisiejszych wydarzeń. Droga do obozu minęła mu zaskakująco szybko. Zanim jednak udał się w stronę swojego nowego legowiska, odwrócił się w stronę ciotki.
– E, jesteś wporzo. Tylko weź się może tak mnie nie bój, co? Nie gryzę – oświadczył, ukazując kiełki na znak, że z tym gryzieniem to różnie bywało. Mrugnął do Wysokiej, zanim z wysoko uniesionym ogonem podreptał przed siebie, aby dać ulgę styranym kościom i naładować energię. Następnego dnia będzie musiał dobrze się zaprezentować i pokazać, że potrafił trafić na wyznaczone miejsce! Przecież nie mógł się zgubić.

***

Jednak mógł.
Nie był do końca pewien, jak to się stało. Wyspał się i gdy słońce już zaczęło zachodzić, sprężystym krokiem wybył z obozu. Nara, frajerzy. Słodkich snów.
Zaczął iść podobną trasą, co na ostatnim treningu, jednak okazało się, że w nocy wszystko było o wiele ciekawsze, Nic więc dziwnego, że nowe doznania sprawiły, że koniec końców Byk zboczył ze ścieżki i trafił nie tam, gdzie powinien. No cóż. Puściłaś swojego terminatora samopas, to teraz go szukaj, ruda.