Trening Skrzeczącej Łapy

[Skrzecząca Mewa]

Skrzecząca Łapa rozejrzał się jeszcze raz, ale nie miał zamiaru tracić czasu na wypatrywanie mistrzyni. Na pewno gdzieś jest... W końcu doświadczona wojowniczka mogła mieć dla niego jakiś plan. Usłyszał nieopodal jakiś trzepot i kilka uderzeń serca później dostrzegł sikorkę zajmującą się swoimi sprawami. Położył upolowaną ryjówkę na ziemi i pospiesznie przykrył ją paroma liśćmi, żeby kolejna ofiara nie uciekła. Skoro nie miał nic więcej do roboty, to zaskoczy Malinową Gwiazdę paroma zdobyczami! Wiedział, że złapanie ptaka będzie o wiele trudniejsze, przede wszystkim dlatego, że ptaki mają skrzydła. Zaplanował więc, że najważniejsze będzie pozostanie poza zasięgiem wzroku ruchliwej sikorki i wycelowanie prosto w jej skrzydła.
Kiedy to wszystko analizował, poczuł wiejący mu w pysk wiatr. To dobry znak! Mógł więc skradać się prosto na ofiarę. Przyjął postawę łowiecką, tylne łapy stawiając szerzej i przestawiając na nie swój ciężar ciała. Wiewiórczy ogon ułożył na linii z grzbietem i skupił się na celu, jakim była sikorka. Nie chciał, by skacząc na nią zetknął się ze wszystkimi gałązkami lub co gorsza całym krzakiem, ale musiał zaryzykować. Zaczął pomału skradać się do przodu, patrząc pod łapy i omijając wszystko, co mogłoby wydać jakiś dźwięk. Ukrywał się też za wszystkimi krzakami prowadzącymi do sikorki, aż nie podszedł wystarczająco blisko. Terminator musiał jednak poczekać, aż ptak przez dłuższy czas całkowicie odwróci się do niego tyłem. Kiedy Skrzek poczuł, że zwierzyna jest zaabsorbowana swoim zajęciem, odbił się z gracją od podłoża i wysunął pazury przednich łap, gotów do pochwycenia sikorki za skrzydła i ciśnięcia jej do podłoża.