Kolczasty Bez

[Jaskółczy Śpiew]

Niemal instynktownie wyczuła, że ktoś się zbliża i staje obok. Leniwie zwróciła niebieskie ślepia na przybysza i zlustrowała go bacznym, acz wyjałowionym z jakichkolwiek emocji spojrzeniem. Nie należał do Klanu Rzeki, tego była pewna - jednak niejasno również przypominała sobie szczupły pysk kocura i jego niebieskie futro. Ach. To był ten wygnaniec, który nawet nie potrafił nauczyć się porządnie polować - i przez to zasłużył na jej najwyższą pogardę. A teraz śmiał jeszcze tu przychodzić, tu, na granicę, dając tym samym dowód piramidalnej głupoty. Że też idiotę jeszcze matka ziemia nosi.
- Czego - warknęła, nie starając się nawet zamaskować niechęci w głosie. Zmierzyła orientala kolejnym chłodnym spojrzeniem. - Granice to nie miejsce dla wygnańców, którzy nie potrafili nauczyć się polować.