Wyjące Wzgórza

[Miętowy Pąk]

I właśnie tak się skończyło próbowanie bycia twardym i nieugiętym. Co jak co, ale w takiej chwili emocje postanowiły wylać się z niej strumieniami, niczym z wyrzynanej gąbki wcześniej nasączonej do granic możliwości wodą. Stała tak więc, czując przyjemne ciepło siostry i pragnąć, by ta chwila trwała wiecznie, jednak tak być nie mogło. Trwała jednak, póki z szylkretki nie uciekł cały gniew, a wyrzuty sumienia zostały zagłuszone głosem białej kotki. Przeprosinami, które Miętą wstrząsnęły do głębi. No ale to już było wiadome, że wybaczy, wybaczyła. Musiało być.
Teraz jednak wciągnęła powietrze, by uspokoić rozedrgane ciało i odsunęła się, stając o długość myszki od białej kotki. Oczy nadal miała mokre, jednak nie leciały z nich łzy. Uśmiechnęła się lekko, po czym pociągnęła nosem. Podniosła prawą łapę i otarła nią policzek, nieco też wjeżdżając na oko, chcąc się pozbyć pozostałości płynu łzowego.
- Prze.. Przeprosiny przyjęte. - wymruczała, machając lekko ogonem. Całe szczęście siostry się już pogodziły, Mięta nie będzie musiała jej unikać, a będzie w spokoju przebywać w obozie. A co najważniejsze, odzyskała swoją najlepszą przyjaciółkę.