Leśna Sadzawka

[Borsucze Futro]

Zabij mnie, a nie jego, lol./

Borsuk jak zwykle włóczył się po okolicy bez celu, udając, że patroluje tereny. Generalnie nic się od pewnego czasu pod tym względem nie zmieniło. W każdym razie zaszedł w okolicę Leśnej Sadzawki, kiedy do jego przytępionych zmysłów dotarł zapach samotnika, Węgorza oraz... krwi? Reakcja Borsuka była bardzo opóźniona, ale metaliczna woń wyzwoliła w nim dawkę adrenaliny, która pobudziła jego ospałe ciało. Nerwowo obejrzał się dookoła aż w końcu wypatrzył samotnika bijącego się z Węgorzem. Gdzieś w pobliżu czuł jeszcze jeden zapach wichrowego kota, ale nie mógł za bardzo skojarzyć kto to jest. W pierwszej chwili chciał zwiać gdzie pieprz rośnie i zostawić ich samych sobie, lecz wtedy... wtedy do niego dotarło, że przecież to jest Węgorzyk. Jego terminator, którego przysięgał strzec. Nie lubił walczyć, a mimo to... początkowo potykając się o własne łapy rzucił się na pomoc czarnemu kocurowi. Węgorz był młody i szczęśliwy. Jeśli ktoś miał tu zginąć, albo zostać poważniej ranny, to Borsuk, a nie on. Może i był uznawany za tchórza, ale w tej sytuacji był gotów oddać za niego życie. Przebiegł się kawałek, co chwilę przyśpieszając, a potem skoczył na samotnika wysuwając pazury i celując w grzbiet, który chciał dotkliwie poranić. Katem oka zobaczył rozdarty pysk Węgorzyka. Nie, nie nie. Nie mógł na to pozwolić.