Trening Węglowej Łapy

[Persefona]

Węglowa Łapa ewidentnie miał dar, przez który podkradanie się do zwierzyny przychodziło mu równie naturalnie jak oddychanie. Robił to lekko i bezbłędnie - bezszelestnie zmniejszył odległość pomiędzy sobą a swoją ofiarą, jednocześnie używając kęp wysokiej trawy do tego by ukryć się przed jego wzrokiem dokładnie tak, jak mówiła główna zasada polowania na ten typ zwierzyny. Wyskoczył więc na ptaka i nie było nawet mowy o jakiejkolwiek pomyłce, bowiem udało mu się pochwycić gołębia w szczęki i nim ten tak naprawdę skończył swoje zaskoczone gruchanie skręcił mu kark uśmiercając go na miejscu poprzez przerwanie ciągłości rdzenia kręgowego. To była czysta i szybka śmierć. Pierwsza zwierzyna złowiona, teraz pozostawało pochwycić jeszcze jedną... lub więcej, jeżeli ambicje Węglowej Łapy były większe niż minimum, jakiego wymagała Zawilcowa Skórka.