Świerczyna

[Bluszczowy Wąs]

Oczywiście byłoby za łatwo, gdyby przygłup zrozumiał wszystko jak normalny kot. Już myślałam, że faktycznie wyruszy, ale zaraz jego irytujący głos zaczął wdzierać się do moich uszu, na co skrzywiłam się lekko i napięłam ponownie bardziej mięśnie.
– Jaszczurki jak węże, grube ptaki jak zwykłe ptaki – odparłam bez zbędnego rozwodzenia się. Z drugiej strony może lepiej, żeby pytał teraz, niż żeby przerywał polowanie i coraz do mnie przylatywał, bo A JAK SIĘ POLUJE NA TO I NA TO... do do uczenia się metodą prób i błędów pewnie nie był zdolny. W sumie nie powinnam oczekiwać zbyt wiele. Na kolejne jego pytanie zmarszczyłam nos i podeszłam bliżej. Ktoś się tu chyba poczuł zbyt pewnie.
– Będę patrzeć, czy się nie potykasz o własne łapy i czy nie zeżre cię zaraz jakiś lis – syknęłam ostro, wbijając pazur w ziemię. Ja, w przeciwieństwie do takiego idioty jak on, wiedziałam, żeby zachowywać ciągłą czujność i uważać, a w tym momencie był moją odpowiedzialnością i moim problemem. Jakkolwiek byłoby mi na łapę, gdyby coś go zeżarło, albo porwało, albo poważnie poraniło, to mogły z tego wyjść dla mnie nieprzyjemne konsekwencje, gdyby przeżył i powiedział komuś, że go zostawiłam na śmierć. Pewnie i tak nikt by nie zapłakał, ale tego Wężowa Głowa by raczej nie puścił płazem. Już i tak czułam czasami, jakbym musiała pięć razy bardziej, niż inni, uważać na to co mówię i robię – nie mogłam mieć pewności, że po akcji ze Słodkim Językiem nie jestem uważnie obserwowana na każdym kroku, nawet jeżeli zostałam wojowniczką.
– Nie. Ale nie wyłaź poza granice. – Na osty i ciernie, czy on mógł się zamknąć. – Kawałek. Skąd mam wiedzieć. Sam się przekonasz. Zamknij dziób i idź. Jak będziesz miał halucynacje, to je zignoruj i poluj dalej. – Mysi móżdżku.