Płaski Głaz

[Zajęczy Sus]

Wróbel nawet… nie to, że spojrzał w jego stronę. Nawet nie zdradził swoim zachowaniem, że podejrzewa, co się święci, co pozwoliło Zającowi sądzić, gdy ten nagle poderwał się do lotu, że to po prostu zwykły pech. Wzdychając cicho i już się przygotowując do szukania innej zwierzyny, powiódł wzrokiem za ptakiem… żeby ujrzeć, że ten znowu ląduje. I to dosyć blisko! Okej, to może jednak nie taki pech, skoro dostawał drugą szansę zapolowania na niego. Nie zwlekał więc, zamiast tego ugiął lekko łapy, ale nie za mocno, by nie szurać długim futrem na brzuchu po podłożu, i ruszył znowu w kierunku ptaka. Górna linia jego ciała tworzyła wręcz prostą, gdy obniżył głowę i zrównał ogon z grzbietem. Szedł tak, pod wiatr, oddychając cicho i patrząc coraz pod łapy, i w miarę możliwości manewrował w taki sposób, by móc się ukrywać za dostępnymi elementami otoczenia. A to jakaś kępa trawy, a to krzaczek, kamień – cokolwiek, żeby się ukryć, a jeżeli nie było to możliwe to chociaż zamierał w bezruchu. Gdyby tym razem znalazł się na tyle blisko, by móc dosięgnąć ptaka, wybiłby się mocno z tylnych łap, wyciągniętymi przed siebie przednimi łapami celując we wróbelka. Wtedy pozostawałoby przygniecenie go do ziemi i pozbawienie go życia.

Wrona parę jeszcze razy zakrakała ponuro, a poza tym zajęła się czyszczeniem sobie piór, tylko co jakiś czas unosząc głowę, żeby się rozejrzeć po okolicy. Słonecznikowa Pestka jednak, jak prawdziwy łowca, zachowała taką ciszę i ostrożność, że ptak zorientował się, że coś na niego poluje dopiero w momencie, gdy oberwał pazurami w skrzydła. Kocica z łatwością ściągnęła ptaszysko, nawet jeżeli było ono spore, na ziemię, po czym wprawnym ruchem je zabiła.

Słonecznikowa Pestka: S: 6 | Zr: 11 | Sz: 11 | Zm: 5 | HP: 75 | W: 45-3=42/45
» wykorzystane przerzuty: 0/2

+15 exp