Trening Bratkowej Łapy

[Głogowy Cień]

Nie spieszył się, bo nie miał po co. Nie patrzył też za siebie, bo wystarczało mu to, że słyszał jej kroki za bądź obok siebie; jego długi, czarny ogon sunął za nim po ziemi jak wąż, zacierając wszelkie ewentualne odciski łap, jakie pozostawił na bardziej sypkim podłożu.
- P'io'ytetem dla ciebie powinna być samowysta'czalność i umiejętność samodzielnego myślenia - powiedział mrukliwie po przejściu kilku, kilkunastu kroków. - Ranga to ostatnie, co powinno zaprzątać ci głowę. To, co ci pokażę jest dla ciebie, a nie dla imienia, któ'e dostaniesz - dodał, po czym oddał dłuższy sus, by przeskoczyć ponad pniem powalonego drzewa. Odważnie przedstawiał córce swoje poglądy, choć tak naprawdę jej nie znał; nie mógł być do końca pewien, czy i ona nie okaże się być tak samo przeżarta klanową propagandą jak reszta tej bandy posłusznych owiec i czy nie wyda go jako zdrajcę, lub kogoś, kto wciąż jest niewygodny dla władzy mówiąc nie do końca to, co zgadzało się z jedyną słuszną prawdą jaką można było głosić w obrębie obsikanych przez rzeczniaków granic. Zresztą, klan miał swoje uszy w każdym zakątku terenów, w każdym miejscu niespodziewanie mógł pojawić się ktoś, kto wszystko słyszał - inwigilacja była na wysokim poziomie i nikt nie zdawał się tego dostrzegać.
- Wychodziłaś już poza obóz?