Dzięciole Drzewo

[Porywisty Wiatr]

– Tak, a potem jeszcze jakieś imię zmienia się w czasie treningu, a jak kot już dostaje własnego terminatora, to uczy go jeszcze czegoś innego. A przynajmniej tak się czuję – przyznał rację Popielnej z lekko krzywym uśmiechem na pysku. Na szczęście przepływ informacji między klanami był na tyle sprawny, że można było szybko swoich terminatorów poinformować o jakiejkolwiek zmianie, ale… ile można, prawda? Cieniści chociaż dzielili granicę z klanem Gromu i mieli zapewne więcej okazji do wymienienia się plotkami, ale kocur kiwnął lekko głową na znak, że zgadza się, że prawdopodobnie i tak nie dowiedziałaby się szczegółów tych wszystkich śmierci, zmian i tak dalej. To nie było coś, czym klany chciałyby się chwalić na arenie międzyklanowej, prawda? Z drugiej strony inni mogli odczuwać w związku z tym niepokój i poczucie, że Grom może im zagrażać, bo nie wiadomo właściwie, co im strzeli do łba.
– Hm, może masz rację… chociaż nie wiem, czy Gwiezdny Klan byłby na tyle okrutny, by pozbawiać życia kolejnych zastępców – poważniejszym głosem podzielił się swoim zdaniem. Wolał chyba nie żyć w przekonaniu, że za coś, co zrobił jakiś kot, albo za zachowanie całego klanu, Gwiezdni ukaraliby kogokolwiek zesłaniem nań drapieżnika. – Mogą mieć też mało doświadczonych wojowników, przez co patrole są słabe, i kolejni zastępcy przepłacają to życiem – dodał po chwili namysłu, bo jeszcze wpadło mu to do głowy, chociaż to był już całkowicie ślepy strzał.
– A swoją drogą… o Gromie zwykło się mówić, że to silne, dobrze walczące koty, chociaż mam wrażenie, że to trochę bujda. W każdym razie Grom to siła, Rzeka – łowienie ryb i pływanie, my – łapanie królików i szybkość… a Cień? Nie przypominam sobie jakiejś takiej konkretnej informacji na temat waszego klanu. Uchyliłabyś rąbka tajemnicy? – zagadał, trochę zmieniając znowu temat.