Trening Żabiej Łapy

[Miętowy Pąk]

Niestety tak było. Nazwy pór miały dużo wspólnego z tym, co się działo podczas nich. Teraz liście opadały, potem drzewa będą nagie, później pojawią się nowe listki i przez najcieplejszą porę będą one zielone. Na tym polegał obieg pór, który musiał dać odpocząć drzewom przez jakiś czas, tak jak koty odpoczywały nocą.
- Oh, musiało być ci bardzo źle. - zamruczała smutno. To było przykre. Sama nie była nigdy na tyle chora, by leżeć w lecznicy choćby księżyc, ale bycie uwięzionym za kociaka brzmiało wręcz jak wyrok. - Nie dziwię się, że nie lubisz Pory Nagich Drzew. Teraz jednak, skoro jesteś starszy, pokażę ci co jest w niej fajnego, jak tylko nadejdzie. - obiecała z delikatnym uśmiechem, patrząc przy tym Żabce prosto w oczy. Sama też nie przepadała za tym czasem, bo było zimno, a mokry śnieg lepił się do sierści, jednak krajobraz zmieniał się tak drastycznie w porównaniu do pozostałych pór i był po prostu niezapomniany.
Tymczasem powoli przemierzyli okolice Kwitnących Zarośli i przeszli zachodnią częścią Kotlinki prosto w stronę rzecznych terenów.
- Jeśli dobrze pamiętam, to tak. - mruknęła, przywołując na myśl wspomnienia z opowieści. - On później wybrał sobie Lśniącą wtedy Łapę na terminatorkę i również zniknął. - coś za dużo w przeszłości było znikających kotów. Zresztą, obecnie też są koty, które odchodzą bez słowa, jednak szylkretka o tym nie myślała, bo w tej czasoprzestrzeni jeszcze wszystkie ważne dla niej koty były w klanie, bezpieczne. Gdzieś tak w międzyczasie do nozdrzy kotów zaczął docierać rybny, rzeczny zapach, najpierw delikatny, ledwie wyczuwalny, jednak z czasem zaczął powoli przybierać na sile, szylkretka jednak czekała, kiedy to rudy terminator zwróci na niego uwagę.