Martwe Pnie

[Głogowy Cień]

***

Martwe Pnie. Jak uroczo.
W sumie to rzadko bywał w tej okolicy. Raczej częściej kręcił się przy bobrowej tamie albo czterech dębach, ale raczej nie bywał tu. Nie lubił tego, jak bardzo otwarte były te okolice, nie było to w jego stylu by kręcić się tak po prostu po łąkach zamiast iść wzdłuż ściany lasu w której zawsze mógł się skryć. Tu drzew było niewiele - było za to błoto, piach, woda, perz... i martwe pnie, które jak poczerniałe pazury wyzierały z ziemi i wisiały ponad powierzchnią rzeki.
Leżał swobodnie na dywanie z szorstkiego mchu i porostów, jakie pokrywały ten konkretny konar, a jego ogon kołysał się lekko samym tylko czubkiem włosów dotykając tafli wody, na której pojawiały się małe zmarszczki. Spod na wpół przymrużonych powiek obserwował okolicę, od czasu do czasu przesuwając językiem po swojej kosmatej, czarno-białej łapie.