Rudy, krótkowłosy, klasycznie pręgowany colorpoint z białymi znaczeniami na palcach łap, piersi oraz brzuchu. Ma niebieskie oczy, dłuższe futerko na ogonku, grzbiecie oraz policzkach, a także odznaczające się pędzelki na uszach.
Miała swoje gorsze chwile w młodości, kiedy to wykazywała się przesadną szczerością, głupimi pytaniami, bądź mrożącym krew w żyłach nietaktem, lecz czy jest to czymś dziwnym w przypadku dziecka, które dopiero co pojmuje działanie świata? Po wielu wpadkach, chociażby tej na pogrzebie Migotliwej Łapy, rodzice złapali ją ostro za chabety i rozpoczęli surowszy proces wychowawczy, który pomógł Kruczej Łapie w zapoznaniu się z czymś takim jak kultura osobista. Nie ma co się oszukiwać i nawijać makaronu na uszy - koteczce nadal zdarza się palnąć coś wrednego i nieprzyjemnego, przy czym zawsze robi to umyślnie i z premedytacją. Wie natomiast kiedy może sobie na to pozwolić i wobec kogo może taka być, a kiedy najlepiej położyć uszy po sobie i ściągnąć lejce. Jest w dalszym ciągu asertywna i nie pozwala sobie dmuchać w kaszę. Nigdy nie daje się wykorzystywać i rzadko kiedy robi coś z czystej dobroci serca. Najczęściej będzie oczekiwała czegoś w zamian, a czasami, choć rzadko, zgodzi się na nadanie komuś tytułu dłużnika, dzięki czemu potencjalną przysługę będzie mogła odebrać w przyszłości. Ma nietuzinkowe poczucie humoru, czarnego humoru, dlatego wszelkie przytyki odnośnie jej młodości traktuje z przymrużeniem oka, by, korzystając z okazji, odwrócić ostrze w kierunku żalącego się koteczka. [reszta w KP]
No, Świtająca Łapa jest jednak trochę za stara w moim odczuciu na początek, więc zabieram stąd ostatnie miejsce, Hakuna Matata, Alleluja i te sprawy. Dzięki.
