Podmokły Brzeg

[Sokoli Cień]

Owszem. Sokół po prostu nie znosił siedzenia w miejscu. Czuł się wtedy nikomu niepotrzebny, zupełnie jak jakieś piąte koło u wozu, na które nikt nie zwracał już uwagi, a on musiał działać. Nic zatem dziwnego, że właściwie ciągle znajdował się w ruchu. Opowiadał, szkolił, patrolował albo polował, wysłuchiwał tego, co inni mieli do powiedzenia, podejmował decyzje, jeśli nie robiła tego akurat Malina. Było wiele rzeczy, jakie spadały na jego barki, jemu jednakże w pełni to odpowiadało. Nie miał jednak tyle czasu na spotykanie się z własną rodziną, ile zapewne by chciał, wiedział jednak, że wciąż może to zmienić i wciąż jeszcze może z nimi porozmawiać i przekonać się, jak się mają. Splątana zdawała się zadowolona, a to liczyło się dla niego chyba najbardziej na świecie.
- Tak. Jest wiele rzeczy, o jakich trzeba pamiętać i czasami czas ucieka między łapami, niestety. Sama pewnie też odczuwasz tego skutki, w końcu wojownicy mają równie dużo obowiązków - zauważył spokojnie i raczej nie brzmiał, jakby się tłumaczył, chociaż w jakimś stopniu czuł, że w sumie to powinien. W końcu kocięta były ważne, jego wnuki były ważne, zajmował jednak taką pozycję w Klanie, że nie mógł poświęcać im całego swego czasu. Uśmiechnął się jednak może niezbyt atrakcyjnie, ale dość wyraźnie, gdy Barwna zaczęła opowiadać o jego wnukach i widać było, że chętnie posłuchałby jeszcze więcej. - Pokazałem Miodek, gdzie żyją żuki. Nie spodziewałem się, że kocięta mogą być na tyle zainteresowane ich losem - stwierdził, jakby nieco rozbawiony.