Trening Żabiej Łapy

[Miętowy Pąk]

Jak widać, oboje chcieli na razie zakończyć nieprzyjemny temat. Chyba nie było kota, który lubiłby o takich rzeczach rozmawiać. Były to tematy poważne i bardzo nieprzyjemne, ale nawet jeśli o nich się nie mówiło, nie sprawi to, że przestaną istnieć. Niestety.
Mięta, w odróżnieniu do Żaby od początku sądziła, że imię partnera pochodzi od skrzeczenia ptaków, co też było słuszne, a przynajmniej zgadzało się z opinią Malinowej Gwiazdy. W końcu kocur jako terminator otrzymał imię Skrzeczącej Łapy, a później Mewy, co brzmiało bardzo ptasio. Jednak, gdyby Żaba podzielił się z nią tymi myślami, srebrna kotka musiałaby przyznać że faktycznie, kocięce imię jej partnera miało więcej niż jedno znaczenie, a biorąc pod uwagę, że skrzek z czasem stawał się żabą, był to dosyć zabawny rys sytuacyjny.
- Och. - mruknęła cicho, zerkając na kocura. O co konkretnie jej chodziło? Nie chciała mu nic narzucać, ani tym bardziej zmuszać do powiedzenia takich rzeczy, bo wiedziała, że to były dość intymne pytania. Gdy jeszcze była sama, do zauroczenia się w jasnym kocurze mogła przyznać się wyłącznie przed siostrą, a to jeszcze było dla niej ciężkie do wyrzucenia z siebie. Nie chciałaby zmieszać w ten sposób Żaby, jeśli to było dla niego krępujące. - To zależy od tego, czym chciałbyś się ze mną podzielić. - zamruczała z delikatnym uśmiechem, po czym nastawiła z zaciekawieniem uszu. Zależnie od odpowiedzi może to być tak, lub nie? To prawda, Żaba potrafił wzbudzić zainteresowanie, jednak Mięta miała w sobie jeszcze ogładę i nie chciała bezczelnie wypytywać terminatora o takie szczegóły z jego życia.
A i owszem, tereny rzeczne już powoli się kończyły, zanim jednak dotrą do cienistej granicy, po drodze napotkają jeszcze Cztery Dęby, których pnie już powoli majaczyły na horyzoncie, a zapach Rzeki powoli mieszał się z tym gromowym, i tak naprawdę z pomieszanymi woniami wszystkich czterech klanów, jako że dęby były miejscem zbiorczym dla wszystkich czterech terytoriów.