Podmokły Brzeg

[Sokoli Cień]

Odmienność. To było akurat coś nowego, choć może jednocześnie niesamowicie oczywistego. Sokół, któremu zdarzało się obcować z młodszymi jednostkami w Klanie, często dostrzegał ich pęd do władzy, ich nadzieję i wizje, jakie nie miały najmniejszego nawet pokrycia w rzeczywistości, zatem ktoś, kto o to nie zabiegał, był co najmniej miłą odmianą. Stabilnością i normalnością, jakiej potrzebował Klan, bo ten w końcu nie mógł składać się z samych urodzonych liderów, czyż nie? Poza tym by zostać Gwiazdą nie wystarczyło jedynie chcieć, do tego trzeba było mieć lotny umysł, posłuch Klanu, a przede wszystkim - jego wierność, bo bez tego nie dało się nigdzie zajść. Idealnym przykładem spalenia planów na panewce był Kruk, który nie zdołał unieść ciężaru władzy i nie zrozumiał w porę, że robienie na przekór temu, o co prosił Klan, jest wędrowaniem prosto do grobu.
- Tak - mruknął Sokół, kiedy Barwna zajęła miejsca i ocenił je jako w miarę odpowiednie, cienia najwyraźniej nie rzucała, można było zatem uznać, że wszystko jest w porządku. Poruszył lekko końcówką ogona, gdy przypominał sobie wszystkie wcześniejsze nauki, jakie do tej pory słyszał. - Musisz wsadzić łapę do wody i czekać aż poczujesz na niej, cóż, coś jak szarpnięcie. Wtedy wysuwasz najszybciej jak możesz pazury i próbujesz wybić rybę na brzeg - wyjaśnił, po czym wzruszył nieznacznie barkami, bo nie był w stanie jej tego inaczej, czy jakoś szerzej przedstawić. To nie było coś, czym zajmował się każdego dnia, toteż nie umiał lepiej tego opisać.