Trening Gwieździstej Łapy

[Gwieździsta Noc]

Dla kogo była zwykła, dla tego była zwykła. Gwiazdka zdawała sobie sprawę, że dla niektórych utrata ogona mogła być wyjątkowo uwłaczająca, a takie koty na pewno niechętnie o tym rozmawiały, traktując sprawę jako temat tabu. Dla Porywistego Wiatru mogło to nie być niczym trudnym, ale przecież sam tego nie przeszedł - to nie było jego własne doświadczenie. Szczerze mówiąc, jeśli już miałaby z kimś o tym rozmawiać, to z jego matką, Malinową Gwiazdą, a nie z rudym, któremu mogło się jedynie wydawać, że wie.
— Zdaję sobie z tego sprawę, Porywisty Wietrze. Zawilcowa Skórka pozwoliła mi wybierać tematy, które będziemy realizować, zgodnie z moimi potrzebami i właśnie Kodeks Wojownika był pierwszym z nich. Niemniej, większość zasad zdążyłam już poznać, a niedługo będę miała dwadzieścia księżyców i wolałabym najpierw nauczyć się walczyć oraz polować, zanim zacznę powtarzać wcześniejszy materrriał. Liczyłam na to, że i z tobą będę mogła wybrać interesujące mnie tematy, ale cóż, szkoda — odparła nieco ostrzej, choć nadal spokojnie, patrząc mu prosto w oczy. Przypomniało jej się, dlaczego kiedyś wydawał jej się taki stary. Syn Malinowej Gwiazdy miał duszę starszą może nawet i od swojej mamy, niestety. Brakowało mu jej elastyczności, dostosowania się do sytuacji i zrozumienia potrzeb swoich podopiecznych, a to skutecznie potrafiło zniechęcić i do nauki, i do siebie samego. W oczach srebrzystej wyglądało to tak, jakby liczył się tylko i wyłącznie on, a nie terminator, którego trening prowadził. Pozytywne uczucia, które zaczęły kiełkować jeszcze chwilę temu, rozeszły się po kościach, pozostawiając Gwieździstą Łapę z niesmakiem.
— Nie wolno polować na ziemiach innych klanów, ani naruszać granicy. Starrszyzna i kocięta muszą zostać nakarmieni przed terrminatorrami i wojownikami. Terrminatorrom nie wolno jeść bez pozwolenia, dopóki nie zapolują, by nakarrmić starrszyznę — wyrecytowała zasady kodeksu bez ikry i werwy, która wcześniej była w jej głosie wyczuwalna. Zasady, o które prawdopodobnie mu chodziło. Nie wiedziała, czy czegoś jej brakuje, albo, jeśli tak, to czego, dlatego oczekiwała ze strony rudego wojownika jakiegoś podsumowania, bądź ewentualnego rozwinięcia. Poruszyła długimi, białymi wibrysami i ściągnęła pyszczek w wąską kreskę.