Trening Gwieździstej Łapy

[Gwieździsta Noc]

Srebrzysta terminatorka widziała to kompletnie inaczej i stąd wynikało jej obruszenie, które nadal do końca jej nie przeszło. W końcu rudy piernik się odezwał i przy okazji przedstawił jej zasadę kodeksu wojownika, której wcześniej nie miała okazji usłyszeć. Miała jedynie kiwnąć głową ze zrozumieniem i już się nie odzywać, ale kiedy przeszedł do wyjaśniania, co właściwie oznaczało dziękowanie Gwiezdnym... Poczuła, że traktuje ją jak idiotkę. Nabrała powietrza w płuca i zmrużyła zielone ślepia, patrząc na wojownika.
— Och, a już myślałam, że czeka mnie wołanie ku niebu, by przodkowie usłyszeli, jaka jestem wdzięczna — odparła ironicznie, wywracając ślepiami. Wiedziała, jak działają kontakty z Gwiezdnymi i uznawanie, że krzyki w ogóle przyszłyby jej do głowy były co najmniej nieprzyjemne, o ile nie obraźliwe. Może jego wcześniejsi terminatorzy odebraliby tę zasadę bardzo dosłownie, ale ona nimi nie była. Pewnie nauka by nie bolała, gdyby Porywisty Wiatr po raz kolejny nie zaszedłby jej za skórę. Westchnęła, cicho spuszczając z siebie powietrze. Gadu, gadu stary dziadu. Sztywno kiwnęła głową i oddaliła się od rudego z ulgą, że nie będzie musiała z nim na razie rozmawiać. Przez myśl przeszło jej, czy by nie wrócić do obozu, gdy już upoluje swoje ofiary, ale przegrałaby sobie u niego znacznie bardziej.
Gdy oddaliła się już wystarczająco daleko, obniżyła się na łapach i zaczęła iść pod wiatr. Próbowała korzystać ze wszystkich zmysłów, jak jej polecił - nasłuchiwała, węszyła i rozglądała się, czekając, aż znajdzie jakiś trop.