Trening Koźlej Łapy

[Racza Sadzawka]

Raczek trochę się obawiała, jak to wszystko wyjdzie, ale mimo wszystko po rozmowie z tatą i tych wszystkich innych spotkaniach i pogawędkach, jakie odbyła, była pełna nadziei i powtarzała sobie, że musiałaby zachować się naprawdę okropnie, żeby zniechęcić do siebie ucznia, co nie? Czekała zatem pełna nadziei, z postanowieniem, że tym razem wszystko się uda, a kiedy tylko zobaczyła Koziołka, uśmiechnęła się do niego ciepło, na znak, że cieszy się z jego pojawienia się, co było zresztą prawdą. Skinęła mu głową w formie powitania, aczkolwiek nie bardzo rozumiała, dlaczego on też używa formy podwójnej, jakby było ich tutaj jeszcze więcej, ale może to była jakaś maniera wśród młodszych kotów, której nie rozumiała, co nie? Na razie postanowiła, że nie będzie się tym aż tak bardzo przejmowała, bo inaczej od samego początku zrobi się niepewna i podejrzliwa, a to nie powinno tak wyglądać.
- Cześć! Mam nadzieję, że jesteś gotowy do działania, bo wybierzemy się dzisiaj na twoje pierwsze polowanie, a co. Powiedz mi może na początek, czy wiesz cokolwiek o zwierzynie albo tym, jak ją podchodzić, a teraz chodź już, wybierzemy się dzisiaj na Wyjące Wzgórza, żebyś mógł tam spokojnie szukać myszy - powiedziała entuzjastycznie i skinęła na niego, kiedy ruszyła do wyjścia z obozu. Zdawała się jakby nieco podskakiwać, jakby zwyczajne chodzenie było dla niej zbyt przyziemne, a poza tym cieszyła się bardzo na ten dzień i w końcu nadszedł, a ona miała nadzieję, że tym razem wszystko potoczy się o wiele lepiej, niż przy poprzednich razach.