11.02.2020 16:59
Wojowniczka była dość entuzjastyczna [Aż za bardzo.] Może się cieszy, że zostaliśmy jej przydzieleni? [Na pewno.] Ale jednak to wylewające się z niej szczęście było... przytłaczające. Sami nigdy nie robiliśmy takich rzeczy, jak ta radość w głosie, czy nawet te podskoki, ciekawe jak to jest... [Nawet o tym nie myśl, Matole.] Ach, przepraszam. Trzeba zachować spokój i ograniczać emocje do minimum [A czemu?] Bo nie każdy zasługuje by wiedzieć co nas cieszy, smuci i czego się boimy [Dokładnie.] Pierwsze polowanie brzmi bardzo obiecująco, nie zaczynamy od jakiś granic, czy sztywnych formułek, a od konkretów, od czegoś co wymaga wysiłku, co wywołuje falę ekscytacji... [Tylko jej nie okazuj.] Nawet bym nie śmiał.
- Mysz? - Nie teraz Koziołku... - My upolujemy coś większego - och, przecież złapanie myszy nie jest niczym haniebnym [Jest. W momencie gdy możemy złapać coś większego, a złapiemy mysz.] Koziołek chciał dawać z siebie jak najwięcej... [Ty też powinieneś.] Staram się, ale niekiedy... trzeba odpuścić [I się stoczyć. Właśnie dlatego słuchasz mnie.] Racja... Gdybym decydował o wszystkim sam, zapewne już byśmy leżeli gdzieś martwi, albo siedzieli w kącie kociarni, ośmieszeni. Zacisnąłem więc jedynie szczękę i ruszyłem za Raczą Sadzawką, z początku w milczeniu. Czułem, że Koziołek najchętniej by teraz mnie zwyzywał, albo obraził się, udowadniając jak bardzo żałosny jestem, właśnie dlatego go mam, jest lepszy, sprawia, że oboje jesteśmy.
- Mysz wyczuje, królik usłyszy, a ptak zobaczy - Koziołek wziął sprawy w swoje łapy, najwyraźniej stwierdził, że ja za długo milczałem, zostawiając Raczą Sadzawkę bez odpowiedzi... [Więc się ogarnij.] Tak, zdecydowanie powinienem.
- Należy iść pod wiatr, na ugiętych łapach i uważać gdzie stawia się łapy - zakryłem spokojem moja niepewność w głosie, choć... wyczuwalna była, co Koziołek również wyczuł i już wręcz czułem jak się w sobie gotuje. [Uczyłem cię jakim tonem masz przemawiać, Matołku.] Staram się, cały czas. [Staraj się bardziej. Przynajmniej nie palnąłeś głupoty.] Chociaż tyle..
- Mysz? - Nie teraz Koziołku... - My upolujemy coś większego - och, przecież złapanie myszy nie jest niczym haniebnym [Jest. W momencie gdy możemy złapać coś większego, a złapiemy mysz.] Koziołek chciał dawać z siebie jak najwięcej... [Ty też powinieneś.] Staram się, ale niekiedy... trzeba odpuścić [I się stoczyć. Właśnie dlatego słuchasz mnie.] Racja... Gdybym decydował o wszystkim sam, zapewne już byśmy leżeli gdzieś martwi, albo siedzieli w kącie kociarni, ośmieszeni. Zacisnąłem więc jedynie szczękę i ruszyłem za Raczą Sadzawką, z początku w milczeniu. Czułem, że Koziołek najchętniej by teraz mnie zwyzywał, albo obraził się, udowadniając jak bardzo żałosny jestem, właśnie dlatego go mam, jest lepszy, sprawia, że oboje jesteśmy.
- Mysz wyczuje, królik usłyszy, a ptak zobaczy - Koziołek wziął sprawy w swoje łapy, najwyraźniej stwierdził, że ja za długo milczałem, zostawiając Raczą Sadzawkę bez odpowiedzi... [Więc się ogarnij.] Tak, zdecydowanie powinienem.
- Należy iść pod wiatr, na ugiętych łapach i uważać gdzie stawia się łapy - zakryłem spokojem moja niepewność w głosie, choć... wyczuwalna była, co Koziołek również wyczuł i już wręcz czułem jak się w sobie gotuje. [Uczyłem cię jakim tonem masz przemawiać, Matołku.] Staram się, cały czas. [Staraj się bardziej. Przynajmniej nie palnąłeś głupoty.] Chociaż tyle..
7
Siła
S
6
Zręczność
Zr
3
Szybkość
Sz
4
Zmysły
Zm
60
Punkty Życia
HP
40
Wytrzymałość
W