Trening Wapiennej Łapy

[Wapienna Łapa]

Im więcej okropności nasłuchiwała się na temat innych Klanów z pyszczka matki, tym większa niechęć, uprzedzenie, a nawet nienawiść wobec zdrajców i zbrodniarzy kiełkująca w sercu. Czy Klan Rzeki był jedynym pozbawionym skazy miejscem w lesie? Owszem, opinie patriotów bywały stronnicze, ale na miłość Przodków - nikt nie naruszał cudzych granic ani nie krzywdził obcych kotów w imię... czego? Zachcianki? Idei? Rozrywki cudzym kosztem? Nawet jeśli w przeszłości wychowali zwyrodnialca, Świetlikowa Gwiazda wziął sprawy we własne łapy, pozbywając się go w jedyny skuteczny sposób.
Patrząc przed siebie zaciętym wzrokiem z wysoko uniesioną głową, zdawała się nie słyszeć cichej odpowiedzi matki lub kompletnie nie brać jej do wiadomości - była zbyt zniesmaczona, zarazem kompletnie nieświadomie stąpająca po kruchym lodzie drażliwego tematu. Ukrywanie czyhających pod spodem informacji z księżyca na księżyc stawało się coraz trudniejsze, a odwlekanie mogło doprowadzić do pęknięcia i wtórującej temu tragedii. O ile Wapienna Łapa sama nie roztrzaska tego lodu, pchana badawczą naturą, wpadając po uszy w coś, co nigdy nawet nie przeszło jej nawet przez myśl. W zgubną prawdę.
- Ryby też są obślizgłe, ale przynajmniej nakarmią dorosłego kota. - żachnęła, przez całe życie stroniąc od rybnej diety. Wówczas nie potrafiła wyobrazić sobie oddechu kota, który żywił się czymś jeszcze obrzydliwszym - płazami. Brr. Pewnie okaże się, że ugryzienie Cienistego Wojownika zadawało dodatkowe obrażenia od trucizny, tak jak w przypadku szczurzych infekcji. Odrażające.
- Na otwartej przestrzeni? To nie jest przypadkiem niebezpieczne? Co w takim razie osłania ich przed wiatrem i wzrokiem drapieżników? Albo wrogiem? - zapytała, marszcząc czoło. Jeśli poza widoczną w oddali łąką nie było żadnego lasu, gaju ani nawet skał, to gdzie mogli się tam osiedlić? W podziemnych króliczych norach? Czy może ich główną taktyką samoobrony zamiast kamuflażu jest pogoń i ucieczka, stąd stereotyp szybkości? Śmiechu warte.
Zauważywszy w oddali toń Grzmiącej Rzeki, Wapienna Łapa zorientowała się, że zatoczyły koło. Teraz nie zamierzała więcej narzekać na powrót do Obozu, bo spacer, nawet niepozorny i okraszony wyłącznie teorią, był już wyraźnie odczuwalny w jej mięśniach i opuszkach łap.