Trening Kornikowej Łapy

[Cisowa Jagoda]

Cisowa ziewnęła, czekając przy wejściu do Obozu. Ciekawiło ją, czy Kornik również był tym treningiem podekscytowany tak, jak ona - niby był już trenowany, i to przez samą Gwiazdę. Cis nie miała wątpliwości, że taka zmiana raczej mu się nie podobała - no chyba, że matka dawała mu w kość. Co nie znaczy, że z Cis będzie miał lepiej, hehe. No, i nie można było to też nazwać pełnoprawnym treningiem - nie będzie go prowadziła od deski do deski, jeśli Kornik ma już jakieś podstawy - a jakie ma, to zaraz się dowie. Jeśli będą mieć teorię za sobą, to Cis naprawdę podziękuje Gwiezdnym - bo ta część jest dla niej, i, prawdopodobnie też dla terminatorów, najbardziej nudząca. Co nie znaczy, że jest mniej ważna, wręcz przeciwnie.
Przeciągnęła się. Zdawała sobie sprawę, że jest za wcześnie, jednak nie mogła się powstrzymać - to było silniejsze od niej, a siedzenie w legowisku już jej się sprzykrzyło. Miała tylko nadzieję, że Kornik okaże się być dobrym uczniem, i powiedzmy, jako-tako bezproblemowym. Jej oczy zaszły mgłą, gdy przypomniała sobie swojego brata, którego trenowała - ukłucie w sercu sprawiło, że zadrżała, lecz nie otrząsnęła się ze wspomnień. Był jej oczkiem, jej dumą, jej... bratem. Jej Małą Łapką, który był najcudowniejszym uczniem. Najlepszym.
Nie zamierzała wyłazić ze swoich wspomnień, oj nie - przeskoczyła tylko wcześniej, wspominając trening ze Świetlikową Gwiazdą. Coś, czego nie dałoby się zapomnieć. I jego oczy, świecące w ciemności, gdy trenowali w nocy. Ciarki przeszły jej przez grzbiet na to wspomnienie, a jej samej wymknęło się ciche
- Brrr! - mimo tego, że nie było wcale tak chłodno.