Trening Wieczornej Łapy

[Wieczór]

Gdy tylko udało mu się odbić Wiewiórkę, szybko przeturlał się na łapy i minimalnie odwrócił głowę bokiem do mistrzyni, by zarejestrować jej kolejny ruch. Będąc całym ciałem do niej tyłem, chciał udać, że przypadkowo się przed nią odsłania i w przypadku jej ataku, wziąć ją z zaskoczenia. Jednakże zamiast od razu na niego skoczyć, kotka sypnęła piachem. Doznał uczucia deja vu. Obraz wyskakującego z piachu brata przemknął mu przez głowę. Szybko obrócił się w przeciwną stronę, aby uniknąć trafienia przy prawdopodobnym kolejnym skoku, ale jednocześnie uniósł lewą łapę, by korzystając z pędu ciała, móc uderzyć w bok rudej wojowniczki. Nie wiedział, czy trafi w bok pyska, barku, brzucha czy innej części albo czy w ogóle mu się uda, ale chciał spróbować. Po to są treningi.