Płaski Głaz

[Racza Sadzawka]

- Wiesz, ja chyba po prostu nie do końca to czuję? To znaczy, może za bardzo się przejmuje albo jeszcze inaczej, lepiej idzie mi z uczeniem kociąt, tak sądzę. Lepiej się z nimi dogaduję, bo no, sama nie jestem zbyt poważna i chyba mam trochę problem z tym, żeby jakoś mocno się na tym wszystkim skupiać - powiedziała w końcu, po dłuższej chwili, szczerze, aczkolwiek musiała przyznać, że pod pewnymi względami było jej smutno, kiedy brat mówił jej to wszystko. No tylko, że miał jednak rację, co nie? Była o tym w pełni przekonana, bo jednak był od niej mądrzejszy i poważniejszy, a ona faktycznie była nieco lekkoduchem i chyba nie nadawała się na takiego mistrza, jakiego potrzebował ten Klan. Każdy był inny, co nie? Może lepiej, gdyby polowała i uczyła maluchy tego, co sama wiedziała? To zawsze była jakaś myśl, ale musiała to sobie jeszcze przetrawić i poważnie się zastanowić, dostrzegała jednak, że nie wszystko jest takie, jakie według niej powinno być. - Myślisz... Że rodzice będą smutni, jeśli ostatecznie uznam, że się do tego nie nadaję? - spytała jeszcze, bo jednak mocno zależało jej na tym, co powie mama i tata, chciała bowiem, żeby zawsze byli zadowoleni i uśmiechali się tak długo, jak to było możliwe. Zaraz poruszyła lekko uchem, kiedy brat odezwał się znowu, a potem pokiwała głową i spojrzała w stronę Czterech Dębów, które było już coraz lepiej widać.
- Wiesz, myślę, że będziesz kiedyś takim wielkim wojownikiem, jak najwięksi wojownicy w Klanie! Albo jeszcze lepszym - stwierdziła z wielką pewnością siebie.