Trening Kornikowej Łapy

[Cisowa Jagoda]

Zapewne tak było - Cis zawsze bardziej przeżywała koniec treningu ze swoimi terminatorami bardziej, niż oni sami. Ale świat faktycznie na tym się nie kończył - w końcu teraz Kornik będzie wojownikiem, co przysparza wiele okazji do podtrzymania tej śmiesznej przyjaźni. Cis nie myślała na początku, że tak polubi kocura - jego poczucie humor bardzo Cis spasowało i mogłaby z nim rzucać żarcikami całe dnie. W Klanie Rzek przyda się taka radosna duszyczka.
Zarechotała, słysząc jego bulgotanie przez zdobytą zwierzynę i przystanęła, by ten mógł odsapnąć i ewentualnie zapytać o coś jeszcze. Cóż, noszenie upolowanego szczupaka nie należało do najłatwiejszych, ale Kornik był silny i radził sobie całkiem nieźle - a przynajmniej takie sprawiał wrażenie.
Wysłała mu uśmiech pełen otuchy, ciesząc się, że ktoś podziela jej zdanie - czasami nie trzeba widzieć kogoś na własne oczy, by wiedzieć, że po prostu tu jest. No tak, Cis zapomniała o fakcie, że Kornik również spędził trochę czasu poza Obozem i cieszyła się, że Gwiezdni również wtedy go wsparli. To było... pokrzepiające.
- To ja się boję, co będzie na wojowniczym czuwaniu - bo jakoś nie widzę tego twojego całonocnego milczenia! - zaśmiała się wesoło - Musimy kiedyś się wybrać na jakieś polowanie. Ale lepiej nie na łowienie ryb - dzisiaj prawie zemdlałam przez twoje polowanie na drapieżniki! Ale przynajmniej będziesz miał się czym pochwalić. I rybą, i tym nadgryzionym ogonem. - uśmiechnęła się. Dla Kornika ewidentnie nie stanowiło problemu to, że wizerunek jego ogona został nadszarpnięty, wręcz przeciwnie - wydawał się z tego faktu całkiem zadowolony. Ciekawy z niego typ!