Trening Węgorzowej Łapy

[Węgorzowe Gardło]

Węgorzowa Łapa z radością podążył za swoim mistrzem, a raczej mistrzynią. Nie rwał się jakoś przed swojego opiekuna, a szedł ramię w ramię, grzecznie. Czarnym, puchatym łebkiem kręcił na boki obserwując nowe otoczenie. Jeszcze nigdy nie był poza obozem, a nawet jeśli, to tyllko wychylił wąsy na długość mysiego ogona poza obóz, nic więcej. Czasem zwolnił w tempie aby powąchać ciekawą naturę albo by przyjrzeć się lepiej szuwarom. Zaraz jednak szybko dogonił mistrzynię wypinając dumnie pierś. Na pytanie czy zjadł, odpowiedział wpierw skinięciem głowy.
- Tak, zjadłem małą rybę. Nie byłem jakoś głodny, dlatego nie zabierałem większej - odpowiedział pogodnym głosem. Może i jakąś dużą rybę później zaniesie komuś ze starszych kotów. Może opowiedzą mu ciekawą historię? Przekona się o tym później. Aż mu oczy zapłonęły czysto, kiedy zapytała go, czy coś wie o klanach, o czym kolwiek.
- Wiem o rangach! - zawołał, ale zaraz zniżył głos. Ciocia mu o nich opowiadała w czasie pobytu w lecznicy. Musi jej potem podziękować. - W klanach jest osiem rang. Jest kociak, którym byłem. Potem może być terminatorem wojownika albo medyka. Jest również wojownik, który poluje i broni klanu. Medyk zajmuje się leczeniem chorych i rozmową z Gwiezdnym Klanem. Jest zastępca i przywódca, którzy pełnią ważną funkcję w klanie. Przywódca dowodzi klanem, a zastępca w razie potrzeby zastępuje go. Jest również starszyzna. I oni podobno znają świetne opowieści - zakończył z radośnie drgającymi wąsami. Czuł, że zaimponował Bratkowej Łące. Ba, on musiał jej zaimponować!