Płaski Głaz

[Racza Sadzawka]

- A pfe! Coś ty! Ani kocicy, ani kocura, ja jestem silna i sama sobie poradzę, o! - powiedziała na to, wyraźnie rozbawiona tą zaczepką ze strony brata. Pewnie nie miałaby nic przeciwko temu, żeby spaść prosto na jakiegoś księcia ze snów, ale znowu, tak naprawdę, po co on by jej był? Tego akurat nie wiedziała i właściwie to chyba nawet tak do końca nie chciała się nad tym zastanawiać, więc ostatecznie pozostawiła temat tak, jak był i nie zagłębiała się w niego jakoś szczególnie mocno, uznając po prostu, że sobie dali po prztyczku w nos i wystarczy.
- Sprawdziłabym, ale mam za dużo do powiedzenia! - powiedziała całkiem szczerze, a jej głowa zaczęła obracać się właściwie w każdą możliwą stronę, uszy jej drżały i widać było, ze cała aż się trzęsie z podekscytowania, tak bardzo intrygowało ją wszystko to, co ich otaczało, ze nie mogła się opanować. - Chyba nawet nie wiedziałam, ze to wszystko jest, no, takie duże? To niesamowite! I wszędzie tutaj są jakieś koty, które polują, patrolują i trenują... Kiedy się tak patrzy z góry, to wszystko jest... jest... jak z jakiejś bajki dla kociąt - wyrzuciła z siebie w końcu i słychać było w jej głosie niekłamane podekscytowanie i podziw, bo była wręcz oszołomiona tym, z czym miała do czynienia. Ciekawa była, czy jej brat również tak to przeżywa, ale nie wydawało jej się, by miało być inaczej, bo wydawał się niesamowicie zamyślony.