Trening Żwirowej Łapy

[Żwirowa Łapa.]

Czasami i się zapominało o jedzeniu, gdy się miało za dużo na głowie. Żwirkowi jakoś specjalnie nie burczało w brzuchu, więc najzwyczajniej na świecie nie zwrócił na to większej uwagi, a wręcz ignorował oznaki głodu, bo jego główka była pełna wrażeń i emocji, które górowały nad ochotą jakiegoś smakowitego kęsa. Niebieski, po zakończeniu wykładania to, co zapamiętał z nauk, pochylił się nad okoniem i chwycił kolejny kawałek, nieco mniejszy niż poprzedni, ale wciąż chyba za duży jak na jeden kęs. Nastawił uszy na baczność i zaczął wysłuchiwać dalszych wskazówek Kosowej Pieśni na temat, jak łowić. A no, chwila, to trzeba było robić coś więcej oprócz siedzenia w miejscu oraz pilnowanie rybek obok łapy? Przełknął głośno na słowo "skubać" i otworzył lekko przerażony ślepia. Czy ryba miała mu skubać włoski z łapy? On tego absolutnie sobie nie życzył! Wrócił do siebie, gdy Kos zwróciła mu uwagę na część ciała ryby i przechylił łeb, starając się domyślić, o co chodziło z tymi skrzelami, jednak kiwnął łebkiem na znak, że zrozumiał. Jedyne co zrozumiał, to "pazurami" i "tutaj", więc coś tam na pewno wymyśli.
— A czemu ryba musi być taka niemiła i skubać łapę i mnie uderzyć ogonem? Przecież ja tylko chcę jeść! — Mruknął, wyobrażając sobie, że ryba chciała mu zrobić na złość i że takie skubnięcie ryby mogło mocno zaboleć. To coś miało duży pysk, więc pewnie coś groźnego mogło w nim być. — A czy jak włożę ogonek, to też będzie skubać? Jak ja mam wyciągnąć, skoro na ogonku nie mam pazurków? — Spytał, spoglądając na ową kończynę i upewniając się, że nie ma tam żadnego podejrzanego szponu, którym mógłby coś tam zrobić ze skrzelami.