Trening Migoczącej Łapy

[Orlikowe Pióro]

— Tak, to chyba nie aż tak daleko — zgodził się z kocurkiem. Widział po jego oczach i mimice, że wszystko zrozumiał. W głębi serca ucieszył się, że jego tłumaczenia zdają się docierać do terminatora; na razie dotyczyły tylko bieżących wydarzeń, ale przecież będzie mu trzeba wyjaśnić też kodeks, zasady polowania, zasady walki.
— Dokładnie tak. Zastępca powinien też razem z przywódcą dbać o porządek, aby nie dochodziło do ostrzejszych sprzeczek między klanowiczami. Jeśli przywódcy zdarzyłoby się zachorować, a wydarzyłoby się coś ważnego, zastępca mógłby na jakiś czas przejąc jego funkcje. Myślę, że pamiętasz, że zastępca mógłby mianować tylko terminatorów, a wojowników nie — uzupełnił, uśmiechając się ciepło. Podobało mu się, że Migotek zapamiętał bardzo dużo z tego, co usłyszał na naukach. Jeśli jego pamięć będzie dalej pracować tak sprawnie, może zostanie wojownikiem jako pierwszy z rodzeństwa? — Świetnie ci idzie, Migocząca Łapo. Przejdźmy do kolejnej rangi — poprosił. Ktoś z boku mógłby dojść do wniosku, że Orlik zbyt się uniża w stosunku do własnego terminatora, ale on wolał zachować ton delikatnej uprzejmości, aby nie zniechęcać ani nie zrażać do siebie kocurka. Nie czuł specjalnej potrzeby akcentowania, że to on jest tu mistrzem. Tak naprawdę, to nie czuł się nim tak do końca, bo jeszcze nie zdążył przyzwyczaić się w pełni do niespodzianki od Zrywka.