Trening Migoczącej Łapy

[Migoczące Światło]

Tak strasznie się cieszył, że jego mistrz nie jest kimś bardzo wrednym czy się wywyższającym. Oczywiście nie miał podstaw, by myśleć, że jakikolwiek kot byłby aż taki, nikt mu bowiem nie opowiadał swoich historii z mistrzami. Miał wrażenie, że Orlikowe Pióro bardzo dobrze do niego pasuje. Nie był wkurzający ani zbytnio energiczny. Zdawał się nie robić zbyt dużych problemów z błędów, które Migotek czasem popełniał. To wszystko coraz bardziej doprowadzało go do wniosku, że Porywista Gwiazda musiał się im przyglądać. Albo może to jego mama, Zwinna Łapa wszystko wypaplała? No nie, to byłoby niezłe – pomyślał. Miał nadzieję, że jednak ten jego cały spokój nie irytował Orlikowego Pióra. W końcu nie był w stanie wiedzieć co myśli o nim mistrz.
Na myśl o większych sprzeczkach od razu przypomniał sobie o kłótni dwóch kotek na ceremonii. Wiedział, że zarówno Gwieździsta Łapa, jak i Irysowy Zmierzch zapadną mu na długo w myślach. Jego ceremonia mimo tego, że nie ekscytował się nią tak bardzo, jak inni, była dla niego dosyć ważnym momentem w życiu. Do tego został na niej mianowany nowy zastępca. Takich rzeczy po prostu się nie zapomina!
Przytaknął, ponieważ pamiętał, że zastępca może mianować tylko terminatorów. Wiązało się to bodajże z więzią z Gwiezdnym Klanem, której on nie miał.
— A medyk już może mianować wojowników — dodał, a kiedy wojownik zachęcił go do dalszego opowiadania, uznał, że w sumie nie byłoby to złym pomysłem, by powiedzieć coś o medyku. — Klanową medyczką jest Lśniąca Sadzawka i ma ona — zająknął się. Akurat tego niezbyt dobrze pamiętał, bał się, że pomyłka w tym momencie byłaby wielkim błędem. Wiedząc, że już z tego nie wybrnie, strzelił w odpowiedź, która wydawała mu się dosyć rozsądna — dwóch uczniów? Kontaktuje się z naszymi przodkami i leczy koty w obozie.